|
การพัฒนาแบบวัดการรู้สิ่งแวดล้อมสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Title | การพัฒนาแบบวัดการรู้สิ่งแวดล้อมสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น |
| Creator | สิขเรศ อำไพ |
| Contributor | ดวงกมล ไตรวิจิตรคุณ |
| Publisher | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| Publication Year | 2558 |
| Keyword | สิ่งแวดล้อมศึกษา, เด็กกับสิ่งแวดล้อม, การวัดผลทางการศึกษา, Environmental education, Children and the environment, Educational tests and measurements |
| Abstract | การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ในการวิจัยเพื่อ 1) พัฒนาแบบวัดการรู้สิ่งแวดล้อมสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 2) ตรวจสอบคุณภาพของแบบวัดในด้านความตรงและความเที่ยง 3) สร้างเกณฑ์ปกติสำหรับแปลความหมายของคะแนนการรู้สิ่งแวดล้อมสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ตัวอย่างเป็นนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ซึ่งศึกษาในโรงเรียนที่สังกัดเขตพื้นที่การศึกษาของสำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 1,993 คน ได้ตัวอย่างจากการสุ่มแบบชั้นภูมิ ตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้างด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับที่สองและเปรียบเทียบคะแนนระหว่างกลุ่มที่ทราบผลด้วยการทดสอบค่าเฉลี่ยเลขคณิตของตัวอย่าง 2 กลุ่ม ที่เป็นอิสระต่อกัน วิเคราะห์ความเที่ยงของแบบวัดด้วยสูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค และสูตรของคูเดอร์-ริชาร์ดสัน KR-20 วิเคราะห์หาเกณฑ์ปกติของคะแนนการรู้สิ่งแวดล้อมจากคะแนนเปอร์เซ็นต์ไทล์ โปรแกรมที่ใช้ในการวิเคราะห์คือโปรแกรม SPSS for windows เวอร์ชัน 21.0 และโปรแกรมลิสเรล เวอร์ชัน 8.53 ผลการวิจัยพบว่า 1) แบบวัดการรู้สิ่งแวดล้อมสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบ คือ ความรู้ทางด้านสิ่งแวดล้อม ความรู้สึกต่อสิ่งแวดล้อม และความสามารถทางด้านสิ่งแวดล้อม โดยแบบวัดความรู้ทางด้านสิ่งแวดล้อมและความสามารถทางด้านสิ่งแวดล้อมเป็นแบบเลือกตอบ 5 ตัวเลือก ส่วนแบบวัดความรู้สึกต่อสิ่งแวดล้อมเป็นแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ 2) คุณภาพของแบบวัดในด้านความตรงเชิงโครงสร้างพบว่าโครงสร้างของแบบวัดการรู้สิ่งแวดล้อมมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (ค่าไค-สแควร์เท่ากับ 67.59 ค่าความน่าจะเป็น 0.086 ที่ค่าองศาอิสระ 53 ค่า GFI เท่ากับ 0.99 ค่า AGFI เท่ากับ 0.99 ค่า RMR เท่ากับ 0.189 และค่า RMSEA เท่ากับ 0.012) รวมถึงแบบวัดสามารถมีคุณภาพในการจำแนกนักเรียนที่มีการรู้สิ่งแวดล้อมตรงตามสภาพจริงของนักเรียน ดังเห็นได้จากนักเรียนกลุ่มที่เป็นสมาชิกชมรมสวนพฤกษศาสตร์มีคะแนนเฉลี่ยสูงกว่านักเรียนกลุ่มที่ไม่ใช่สมาชิกชมรม และด้านความเที่ยงอยู่ในระดับสูงโดยมีค่าสัมประสิทธิ์ของแบบวัดความรู้ทางด้านสิ่งแวดล้อม ความรู้สึกต่อสิ่งแวดล้อมและความสามารถทางด้านสิ่งแวดล้อมเท่ากับ 0.727, 0.747 และ 0.700 ตามลำดับ 3) การสร้างเกณฑ์ปกติในการแปลความหมายของคะแนนโดยการแปลงเป็นเปอร์เซ็นต์ไทล์ พบว่า นักเรียนที่อยู่ในตำแหน่งเปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ 80 – 99.99 หมายความว่าเป็นผู้ที่มีการรู้สิ่งแวดล้อมสูง ตำแหน่งเปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ 60 – 79.99 หมายความว่าเป็นผู้ที่มีการรู้สิ่งแวดล้อมค่อนข้างสูง ตำแหน่งเปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ 40 – 59.99 หมายความว่าเป็นผู้ที่มีการรู้สิ่งแวดล้อมปานกลาง ตำแหน่งเปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ 20 – 39.99 หมายความว่าเป็นผู้ที่มีการรู้สิ่งแวดล้อมค่อนข้างต่ำ และตำแหน่งเปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ 0 – 19.99 หมายความว่าเป็นผู้ที่มีการรู้สิ่งแวดล้อมต่ำ |
| URL Website | cuir.car.chula.ac.th |
