นอกจากลักษณะของฐานข้อมูลและคลังข้อมูลแล้ว วช. ยังเปิดเวทีสำหรับเผยแพร่บทความวิจัยที่มีคุณภาพ เพื่อเป็นการส่งเสริมการวิจัยเพื่อพัฒนาประเทศ โดยการจัดพิมพ์วารสารสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ 2 ฉบับ ได้แก่ ฉบับวิทยาศาสตร์และสังคมศาสตร์ เพื่อตีพิมพ์และเผยแพร่ผลงานทั้งที่เป็นผลงานวิจัยที่ได้รับทุนอุดหนุนการ วิจัยจาก วช. และจากแหล่งทุนอื่น ดำเนินการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2503 จากความก้าวหน้าของเทคโนโลยีดังที่ได้กล่าวมาข้างต้น ได้เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นในวงการวารสาร ที่มุ่งเน้นให้ไปในทิศทางของการเป็น OA มากขึ้น ในปี พ.ศ. 2554 วช. จึงได้หยุดดำเนินการตีพิมพ์วารสารในรูปแบบตัวเล่ม และปรับสู่การให้บริการในรูปแบบ e-Journal ในลักษณะของการให้ทุนอุดหนุนการจัดทำวารสารวิชาการทั้งทางด้านวิทยาศาสตร์ และสังคมศาสตร์ โดยที่สิทธิ์ของผลงานยังเป็นของเจ้าของผลงานเฉกเช่นเดิม

          ไม่เพียงแต่การเป็นแหล่งรวบรวมเผยแพร่และตีพิมพ์ผลงานวิจัย วช. ยังพัฒนาให้เกิดการทำงานร่วมกัน (Interoperability) ของเทคโนโลยีที่มีมาตรฐาน  เป็นการต่อยอดไปสู่ความมั่นคงของข้อมูลใน ยุคอินเทอร์เน็ต ด้วยการเป็นหน่วยงานที่ริเริ่มดำเนินการในเรื่องของ รหัสมาตรฐานประจำทรัพยากรสารสนเทศดิจิทัล (Digital Object Identifier – DOI)  (ราชบัณฑิตยสถานบัญญัติคำศัพท์ว่า ตัวระบุวัตถุดิจิทัล (ดีโอไอ)) ที่ทำหน้าหน้าที่เป็นตัวบ่งชี้ถาวรเพื่อการเข้าถึงข้อมูลสารสนเทศดิจิทัลได้ แม้มีการเปลี่ยนที่อยู่ของเว็บไซต์ก็ตาม ไม่เพียงกำหนดรหัสดีโอไอให้แก่ทรัพยากรสารสนเทศทางการวิจัยที่ถูกจัดเก็บใน ฐานข้อมูล แต่ วช. ยังเปิดกว้างให้หน่วยงานต่าง ๆ สามารถส่งข้อมูลเพื่อขอรหัสดีโอไอให้แก่ทรัพยากรสารสนเทศดิจิทัลได้ โดยไม่มีค่าใช้จ่าย ทั้งนี้ ให้อยู่ภายใต้ข้อตกลงที่ยอมรับร่วมกัน

           การดำเนินการของ วช. ดังที่กล่าวมา นอกจากจะดำเนินการให้สอดคล้องกับความก้าวหน้าของเทคโนโลยี โดยยึดหลักการเพื่อผลักดันผลงานวิจัยไปสู่การใช้ประโยชน์อย่างสูงที่สุด และคำนึงถึงการคุ้มครองสิทธิ์ของเจ้าของผลงานแล้ว ยังเป็นไปตามแนวทางหลัก ของการพัฒนาระบบวิจัยของโลก ดังจะเห็นได้ว่า สภาวิจัยของโลก (Global Research Council - GRC ) ก็ได้หยิบยกเอาประเด็นของ OA มาแลกเปลี่ยนและผลักดันอย่างเป็นทางการตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 (พ.ศ. 2556) และผลักดันเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน