|
การศึกษาการซ้อนคำในภาษาไทย |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | ราตรี ธันวารชร |
| Title | การศึกษาการซ้อนคำในภาษาไทย |
| Publisher | คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |
| Publication Year | 2544 |
| Journal Title | วรรณวิทัศน์ |
| Journal Vol. | 1 |
| Journal No. | พฤศจิกายน |
| Page no. | 154-169 |
| Keyword | - |
| URL Website | https://so06.tci-thaijo.org/index.php/VANNAVIDAS/index |
| Website title | วรรณวิทัศน์ |
| ISSN | 2672-9946 |
| Abstract | การซ้อนคำในภาษาไทยเป็นวิธีการสร้างคำขึ้นใช้ในภาษาไทยวิธีหนึ่ง ที่คนไทยนิยมตั้งแต่สมัยสุโขทัยจนถึงสมัยปัจจุบัน วิธีการดังกล่าวเกิดจากการซ้อนคำหรือกลุ่มคำตั้งแต่ ๒ ถึง ๔ หน่วยที่มีความหมายเหมือนกัน คล้ายคลึงกันหรือตรงข้ามกัน ผู้เขียนได้ศึกษาการซ้อนคำที่เกิดจากความหมายทั้ง ๓ ประการ ในด้านลักษณะ หน้าที่ และที่มาของคำที่นำมาซ้อนกัน นอกจากนั้นยังได้ศึกษาการพัฒนาการซ้อนคำตั้งแต่สมัยดั้งเดิม ผลการศึกษาแสดงว่าคำหรือกลุ่มคำที่นำมาซ้อนกันนั้นมีสาเหตุมาจากความหมาย ซึ่งเหมือนกัน คล้ายคลึงกันหรือตรงข้ามกัน โดยไม่คำนึงว่าลักษณะของคำ จำนวนพยางค์ ที่มาของคำ ระดับของคำที่นำมาซ้อนแตกต่างกันหรือไม่ การซ้อนคำดังกล่าวบางกรณีทำให้เกิดคำซ้อน ซึ่งจะมีความหมาย ๓ ประการ คือ ความหมายเป็นความหมายเดียว ความหมายเพิ่มจากความหมายเดิมของหน่วยแต่ละหน่วย และความหมายเป็นความหมายรวม ผลการสำรวจทัศนคติของคนไทย ๘๐ คน (อาจารย์มหาวิทยาลัย ๔๐ คน และนิสิต ๔๐ คน) ต่อการซ้อนคำ ปรากฏว่าร้อยละ ๗๗.๕ เห็นว่า ข้อความภาษาไทยที่มีการซ้อนคำไพเราะสละสลวยกว่าข้อความที่ไม่มีการซ้อนคำ ข้อสังเกตประการหนึ่งที่พบคือ การซ้อนคำซึ่งแต่เดิมเป็นการซ้อนคำหรือกลุ่มคำธรรมดา ได้พัฒนาเป็นการซ้อนสลับและการซ้อนซ้ำ นอกจากนั้นเรามักพบลักษณะคำที่มีการซ้อนคำในข้อความที่เป็นพรรณราโวหารและเทศนาโวหารด้วย |
