บทคัดย่อ

ประเทศไทยเป็นอีกประเทศหนึ่งที่ตระหนักถึงปัญหาความไม่ปลอดภัยของสินค้าจึงได้บัญญัติ พระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ความคุ้มครองผู้บริโภคที่ได้รับความเสียหายจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย ทั้งยังนำหลักค่าเสียหายเชิงลงโทษ (punitive damage) มาบัญญัติไว้ในมาตรา 11 แต่อย่างไรก็ตาม กฎหมายฉบับนี้ได้กำหนดให้ศาลมีอำนาจกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษต่อผู้ประกอบการไว้เพียงไม่เกิน 2 เท่าจากค่าเสียหายที่แท้จริง จึงส่งผลให้หลักการนี้ไม่สามารถใช้ได้ผลดีนักกับผู้ประกอบการที่มีกิจการขนาดกลาง หรือขนาดใหญ่ที่มีเงินทุนในธุรกิจจำนวนมาก จึงเห็นควรที่จะให้มีการปรังปรุงแก้ไขกฎหมายในส่วนนี้ เพื่อให้หลักค่าเสียหายเชิงโทษสามารถบังคับใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพกับผู้ประกอบการในทุกๆระดับ นอกจากนี้ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของประเทศไทยในปัจจุบันมีการขยายตัวเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในเมืองหลวง และหัวเมืองเศรษฐกิจที่สำคัญต่างๆ ของประเทศไทย แต่ทว่าอสังหาริมทรัพย์ไม่ได้อยู่ขอบเขตของคำว่า “สินค้า” ตามที่พระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 มาตรา 4 ได้บัญญัติไว้ ด้วยเหตุนี้จึงเห็นควรที่บัญญัติเพิ่มอสังหาริมทรัพย์เข้าไปในความหมายของบทนิยามนี้ด้วย เพื่อให้ผู้บริโภคได้รับความคุ้มครองจากการซื้อสินค้าที่ครอบคลุมมากยิ่งขึ้น

คำสำคัญ :ค่าเสียหายเชิงลงโทษสินค้า

Abstract

Thailand is another country which is aware of this problem about insecurity which might happen because of the unsafe products. For this reason, Liability for Damage from Unsafe Products Act B.E.2551 (2008) was issued in an attempt to provide customer a protection and prevent business operator from performing any actions which violated customers' rights. Besides, a punitive damage was also ordained in the section 11 of this Liability for Damages Arising from Unsafe Products Act B.E.2551 (2008). However, the act determined that the court has power to require the compensation of punitive damage form business operator not more than two times of the actual damage. Eventually, the punitive damage cannot be adequately enforced in case of punishing medium enterprises or large enterprises with large amount of fund used to run its business. Moreover, Thailand's today real estate business is vastly extended especially in the capital city and major economically leading cities. But, these constructions are real estates which are not defined as “products” according to Liability for Damage from Unsafe Products Act B.E.2551 (2008), section Since the act ordained that “products” is every type of movable properties produced or imported for commercial purposes, including agricultural products and electronic currents. For this reason, real property does not suit the definition of the word “products” and customers who purchased the real estates do not gain the protection under this act. The definition of the word “products”, the real estate should be included in the category in order to give customers a wider coverage of protection.