แนวทางการพัฒนาปัจจัยด้านมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมในจังหวัดภูเก็ต
รหัสดีโอไอ
Creator ธิบดิ์ เซซัง
Title แนวทางการพัฒนาปัจจัยด้านมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมในจังหวัดภูเก็ต
Contributor ไพฑูรย์ มนต์พานทอง
Publisher สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
Publication Year 2567
Journal Title วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
Journal Vol. 19
Journal No. 68
Page no. 19
Keyword แหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม, มาตรฐานคุณภาพ, ความตั้งใจที่จะมาท่องเที่ยว
URL Website https://so05.tci-thaijo.org/index.php/researchjournal-lru
Website title วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
ISSN 2774-1109
Abstract การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสำรวจแหล่งวัฒนธรรมที่มีศักยภาพในการยกระดับสู่แหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมในจังหวัดภูเก็ต 2) เพื่อประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมในจังหวัดภูเก็ต 3) เพื่อศึกษาปัจจัยด้านมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจของนักท่องเที่ยวที่จะมาท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม และ 4) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาปัจจัยด้านมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดภูเก็ต โดยวัตถุประสงค์ที่ 1 และ 2 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยจัดกิจกรรมสนทนากลุ่ม มีกลุ่มตัวอย่างเป็น 1) กลุ่มผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมในจังหวัดภูเก็ต และ 2) กลุ่มนักท่องเที่ยว Generation Y สำหรับวัตถุประสงค์ที่ 3 เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถาม มีกลุ่มตัวอย่างเป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยกลุ่ม Generation Y จำนวน 400 คน และในวัตถุประสงค์ที่ 4 ได้นำผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ที่ 1 - 3 มาวิเคราะห์และอภิปราย รวมทั้งมีการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมทั้ง สถิติเชิงอนุมาน การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการศึกษาเชิงคุณภาพ พบว่าแหล่งวัฒนธรรมที่มีศักยภาพยกระดับสู่แหล่งท่องเที่ยว 3 ลำดับแรก เป็นแหล่งวัฒนธรรมประเภทโบราณสถานทั้งหมด และเมื่อพิจารณามาตรฐานคุณภาพ พบว่าแหล่งท่องเที่ยวโดยรวมมีมาตรฐานคุณภาพระดับสูง นอกจากนี้ ผลการวิจัยเชิงปริมาณ จากการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของปัจจัยมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจโดยรวมของนักท่องเที่ยวที่จะมาท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมในจังหวัดภูเก็ต พบว่าตัวแปรปัจจัยที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มี 2 ปัจจัย จาก 7 ปัจจัย ได้แก่ 1) ปัจจัยคุณค่าทางศิลปวัฒนธรรม และ 2) ปัจจัยศักยภาพและการจัดกิจกรรม ทั้งนี้ได้เสนอแนวทางการพัฒนาปัจจัย ทั้ง 7 ปัจจัย ประกอบด้วย 1) ปัจจัยคุณค่าทางศิลปวัฒนธรรม 2) ปัจจัยศักยภาพและการจัดกิจกรรม 3) ปัจจัยการจัดการ 4) ปัจจัยการพัฒนาจากปัจจัยภายนอก 5) ปัจจัยการจัดการด้านการอนุรักษ์ 6) ปัจจัยการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวก และ 7) ปัจจัยการสื่อความหมาย
สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย

บรรณานุกรม

EndNote

APA

Chicago

MLA

ดิจิตอลไฟล์

Digital File
DOI Smart-Search
สวัสดีค่ะ ยินดีให้บริการสอบถาม และสืบค้นข้อมูลตัวระบุวัตถุดิจิทัล (ดีโอไอ) สำนักการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ค่ะ