|
การขยายหน้าที่เชิงไวยากรณ์ของคำว่า เวลา ในภาษาไทย |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | จิดาภา ตั้งดิลกธนากุล |
| Title | การขยายหน้าที่เชิงไวยากรณ์ของคำว่า เวลา ในภาษาไทย |
| Contributor | คเชนทร์ ตัญศิริ, อุมาภรณ์ สังขมาน |
| Publisher | คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |
| Publication Year | 2563 |
| Journal Title | วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |
| Journal Vol. | 20 |
| Journal No. | 1 |
| Page no. | 141-164 |
| Keyword | คำหลายความหมาย, การขยายความหมาย, การขยายหน้าที่ |
| URL Website | https://so03.tci-thaijo.org/index.php/liberalarts |
| Website title | วารสารศิลปศาสตร์ |
| ISSN | 2672-9814 |
| Abstract | บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณสมบัติทางวิทยาหน่วยคำและวากยสัมพันธ์ของคำว่า เวลา ในภาษาไทยปัจจุบัน รวมทั้งวิเคราะห์การขยายหน้าที่เชิงไวยากรณ์ของคำ ๆ นี้ โดยผลการศึกษาพบว่า คำว่า เวลา มีการปรากฏเป็นคำนามในลักษณะต่าง ๆ ได้แก่ ปรากฏเป็นคำนามเดี่ยวที่เป็นอาร์กิวเมนต์ประธานบ่งชี้การเป็นผู้กระทำ และหน่วยกรรมตรงของกริยาที่ต้องการหน่วยกรรมหรือส่วนเติมเต็มจำเป็นมารองรับ ปรากฏเป็นคำนามที่มีส่วนขยาย และปรากฏเป็นคำลักษณนาม นอกจากนั้นแล้วยังพบการปรากฏเป็นคำเชื่อมอนุพากย์ที่ทำหน้าที่และแสดงความหมายทางไวยากรณ์ในหน่วยสร้างวิเศษณานุประโยค จากการศึกษาการขยายหน้าที่เชิงไวยากรณ์พบว่า คำว่า เวลา มีการพัฒนาจากการเป็นคำนามไปสู่คำเชื่อมอนุพากย์ในลักษณะที่เป็นการเปลี่ยนแปลงแบบค่อยเป็นค่อยไป โดยมีการปรากฏในบริบทเฉพาะที่เอื้อให้เกิดกระบวนการขยายความหมายและหน้าที่จากเชิงเนื้อหาไปสู่เชิงไวยากรณ์ |
