|
การศึกษาการใช้ประโยชน์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นของอำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | ประพันธ์ แสงทองดี |
| Title | การศึกษาการใช้ประโยชน์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นของอำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา |
| Publisher | มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี |
| Publication Year | 2559 |
| Journal Title | วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี |
| Journal Vol. | 5 |
| Journal No. | 1 |
| Page no. | 40 |
| Keyword | ภูมิปัญญาท้องถิ่น, การใช้ประโยชน์จากภูมิปัญญาท้องถิ่น, อำเภอนครหลวง |
| URL Website | http://www.kru.ac.th/journal/ |
| Website title | วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี |
| ISSN | 2286-7589 |
| Abstract | การศึกษาการใช้ประโยชน์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชน อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยาครั้งนี้ผู้วิจัย ได้ทำการรวบรวมข้อมูล ด้วยวิธีการสัมภาษณ์ การสังเกต การประชุมกลุ่มย่อย โดยได้ทำการศึกษากลุ่มชุมชน ตำบลท่าช้าง อำเภอนครหลวง จงัหวดัพระนครศรอียธุยา ซงึ่ประกอบอาชพีผลติผลติภณัฑท์มี่ชีื่อเสียงเป็นที่รู้จักทั่วไปว่า "ของใช้อรัญญิก" โดยมีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1) ศึกษาด้านสภาพบริบทภูมิปัญญาท้องถิ่นในการผลิตผลิตภัณฑ์ของใช้อรัญญิก 2) ด้าน การใชป้ระโยชนจ์ากภมูปิญัญาทอ้งถนิ่เพอื่การคา้พาณชิย ์โดยด้านสภาพบริบทภูมิปัญญาท้องถิ่น พบว่า ชมุชนตำบลทา่ชา้งมี การรวมตัวของชาวบ้าน ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักไปทั่ว เพราะเป็นแหล่งผลิตที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทยมามากกว่า 200 ปี ซึ่งชุมชนกลุ่มนี้มีรกรากถิ่นฐานเป็นชาวเวียงจันทน์ ประเทศสาธารณรัฐ ประชาธิปไตยประชาชนลาว ได้ย้ายถิ่นฐานเข้ามาประเทศไทยช่วงต้นรัตนโกสินทร์ มีอาชีพทางช่าง เช่น ช่างทอง ช่างเหล็ก ตีเหล็ก เครื่องทองเป็นอาภรณ์ประดับร่างกาย จนกระทั่งในสมัยของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้โปรดเกล้าฯ ให้ เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกยกทัพไปตีนครเวียงจันทน์แล้วได้กวาดต้อนชาวเวียงจันทน์มาพร้อมกับพระแก้วมรกตและ พระบางมาด้วย ชาวบ้านจากหมู่บ้าน "โก" นครเวียงจันทน์กลุ่มหนึ่งได้มาตั้งรกรากที่บ้านสวนมะม่วง และต่อมาได้ แยกย้ายไปตั้งหมู่บ้านใหม่ที่บ้านต้นโพธิ์ และบ้านไผ่หนองอีกแห่งหนึ่ง มีความชำนาญในการเป็นช่างทองและช่างตีเหล็ก โดยเฉพาะการตีเป็นเครื่องมือสำหรับใช้ประกอบอาชีพเกษตรกรรม และประมง ดา้นการใชป้ระโยชนจ์ากภมูปิญัญาพบวา่ การจะนำภูมิปัญญาไปใช้นั้นจะตอ้งเปน็ผรู้อบรเู้รอื่งหลกัและเทคนคิในการ ตีเหล็ก ชุมชนกลุ่มน้ีได้พัฒนาและรักษาองค์ความรู้ภูมิปัญญาการผลิตสิ่งของเครื่องใช้จากเหล็กมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ซงึ่กลบัถกูเรยีกหรอกักนัในชื่อ "มีดอรัญญิก หรือ "ของใช้อรัญญิก"ซึ่งมีลักษณะเป็น 4 ตระกลู คอื ตระกลูเกษตรกรรม คหกรรม อาวุธ และอื่นๆ นอกจากนี้ยังสามารถจำแนกตามลักษณะหรือประเภทการใช้งานได้อีก 11 ประเภท เช่น มีดชุด มีดดายหญ้า มีดตัด มีดครัว มีดบนโต๊ะอาหาร อุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร มีดพกพา มีดเก็บในบ้านเรือน มีดของขวัญ ของชำร่วย และของประดับ โดยแต่ละประเภทยังพบอีกว่าประกอบด้วยมีดและของใช้ต่างๆ ตามขนาด ลวดลาย ชนิดของวัสดุที่ใช้ผลิต ชนิดแยกชิ้นส่วนประกอบ อีกจำนวน 275 ชนิดในงานวิจัยนี้จะเรียกว่า "ผลิตภัณฑ์ของใช้อรัญญิก" |
