|
ขอบเขตความรับผิดเกี่ยวกับการแสดงอนาจารในกฎหมายอาญาไทย |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Title | ขอบเขตความรับผิดเกี่ยวกับการแสดงอนาจารในกฎหมายอาญาไทย |
| Creator | กรรญดา เกิดศรี |
| Contributor | มาตาลักษณ์ เสรเมธากุล, ที่ปรึกษา |
| Publisher | มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ |
| Publication Year | 2560 |
| Keyword | การแสดงอนาจาร, การกระทำอันลามก, งานศิลปะ, สื่อสังคมออนไลน์, การกำหนดความรับผิดทางอาญา, Public indecency, Lewd act, artistic work, Online social medium, Determination of criminal liability |
| Abstract | แม้ปัจจุบันประเทศไทยจะเป็นสังคมที่เปิดกว้างยอมรับวัฒนธรรมของกลุ่มประเทศตะวันตกเข้ามา แต่คนไทยทุกคนในฐานะสมาชิกของสังคมก็ควรมีหน้าที่ในการอนุรักษ์วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณี และศีลธรรมอันดีของไทยเอาไว้ โดยจะต้องประพฤติปฏิบัติตนให้เหมาะสม จะเห็นได้ว่าปัจจุบันประเทศไทยมีปัญหาเรื่องการแสดงอนาจาร อันเป็นการแสดงออกทางเพศที่มีลักษณะเปิดเผยอันส่อไปในทางยั่วยุหรือกระตุ้นให้เกิดอารมณ์ทางเพศ ซึ่งในอดีตเกิดขึ้นเฉพาะในสถานที่สาธารณะ แต่ปัจจุบันได้เกิดขึ้นในสื่อสังคมออนไลน์ควบคู่ไปด้วย ส่งผลให้แพร่กระจายออกไปสู่สาธารณชนได้อย่างรวดเร็ว การแสดงอนาจารนั้นเป็นเส้นแบ่งระหว่างงานศิลปะ กับสิ่งกระตุ้นหรือสื่อไปในเรื่องทางเพศ ซึ่งเป็นความไม่เหมาะสมที่สังคมจะยอมรับได้ อีกทั้งยังเป็นประเด็นปัญหาในเรื่องของการตีความมาตั้งแต่ในอดีตจนถึงปัจจุบัน เนื่องจากผลงานบางอย่างที่มีลักษณะโป๊เปลือย แต่ถ้ามองในแง่มุมของงานศิลปะก็จะเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ในสังคม แต่ถ้ามองในแง่มุมของความเป็นอนาจารที่มีลักษณะกระตุ้นหรือส่อไปในเรื่องทางเพศ ส่วนใหญ่ก็จะไม่ได้รับการยอมหรือได้รับการปฏิเสธจากสังคม เพราะฉะนั้นในแง่มุมของกฎหมายจึงเป็นยากที่จะพิจารณาขอบเขตความเหมาะสมของการกระทำที่จะเรียกว่าเป็นงานศิลปะหรือการแสดงอนาจาร เพื่อนำจะมากำหนดความรับผิด ก็คงต้องปล่อยให้เป็นพื้นที่ทางพลวัตรของสังคมที่จะเป็นตัวตัดสินตามยุคสมัยและกาลเวลา เนื่องจากปัจจุบันได้มีเทคโนโลยีเข้ามาเกี่ยวข้อง ทำให้การกระทำหรือพฤติกรรมหลายๆ อย่างในสังคมไทยปัจจุบันได้ถูกตั้งคำถามว่าเป็นการกระทำที่แสดงออกถึงเสรีภาพทางเพศของบุคคล เป็นงานศิลปะที่สังคมยอมรับได้ หรือเป็นสิ่งที่ต้องห้ามในฐานะที่เป็นการแสดงอนาจาร ในปัจจุบันประเทศไทยได้มีบทบัญญัติของกฎหมายที่สามารถนำมาลงโทษเกี่ยวกับการแสดงอนาจารหลายบทบัญญัติด้วยกัน แต่ก็มีหลายมาตราที่ยังคงมีปัญหาในการบังคับใช้กฎหมาย ไม่ว่าจะเป็นปัญหาในเรื่องของการตีความกฎหมาย ปัญหาในเรื่องตัวบทกฎหมายที่ไม่ครอบคลุมถึงการกระทำหรือพฤติกรรมที่มีลักษณะหลากหลายมากขึ้น ปัญหาในเรื่องของบทลงโทษที่ไม่เพียงพอในการยับยั้งหรือปราบปรามการกระทำความผิด ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น จึงได้มีการกำหนดคำนิยามของการแสดงอนาจารให้มีความชัดเจน และมีการแบ่งแยกขอบเขตของการกระทำที่เป็นการแสดงอนาจารและพื้นที่ที่ได้รับการคุ้มครอง เพื่อนำไปสู่การบังคับใช้และปรับปรุงกฎหมายให้มีความเหมาะสมและประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น |
