|
การแปรผันของยีนดี-ลูปในประชากรธรรมชาติของนกยูงเขียว Pavo muticus Linnaeus, 1766 ในประเทศไทย |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Title | การแปรผันของยีนดี-ลูปในประชากรธรรมชาติของนกยูงเขียว Pavo muticus Linnaeus, 1766 ในประเทศไทย |
| Creator | ธนาพร แสวงธรรม |
| Contributor | อัมพร วิเวกแว่ว |
| Publisher | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| Publication Year | 2558 |
| Keyword | นกยูงไทย, นกยูงไทย -- ความผันแปร -- ไทย, ความหลากหลายของสัตว์ -- ไทย, Green peafowl, Green peafowl -- Variation -- Thailand, Animal diversity -- Thailand |
| Abstract | ประชากรนกยูงไทยหรือนกยูงเขียวในประเทศไทยได้ลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว โดยมีสาเหตุหลักๆ อันเนื่องมาจากป่าอันเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของนกยูงลดจำนวนลง และจากการโดนล่าโดยมนุษย์ ทำให้ปัจจุบันนกยูงในประเทศไทยที่สามารถอยู่รอดได้ในธรรมชาติ มีการกระจายตัวอยู่เพียง 2 บริเวณหลัก ๆ คือ ทางภาคเหนือและทางตะวันตกเท่านั้น ซึ่งงานวิจัยทางด้านพันธุกรรมยังมีจำนวนน้อย ดังนั้นการศึกษาครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อตรวจสอบความแปรผันทางพันธุกรรมของนกยูง ด้วยวิธีทางอณูชีววิทยา โดยทำการเก็บขนนกยูงและเปลือกไข่ จาก 4 พื้นที่ของประเทศไทยทั้งหมด 123 ตัวอย่าง ประกอบด้วยพื้นที่ศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยฮ่องไคร้ อันเนื่องมาจากพระราชดำริ (HHK) จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 27 ตัวอย่าง พื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเวียงลอ (WLO) จังหวัดพะเยา จำนวน 47 ตัวอย่าง พื้นที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทับพญาลอ (TPL) จังหวัดเชียงราย จำนวน 27 ตัวอย่าง และพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง (HKK) จังหวัดอุทัยธานี จำนวน 22 ตัวอย่าง ผลการวิเคราะห์พบจำนวนตำแหน่งที่แตกต่างกันทั้งสิ้น 23 (2.11%) ตำแหน่ง จากลำดับนิวคลีโอไทด์ของดีลูปในไมโทคอนเดรียลดีเอ็นเอทั้งหมด 1,090 คู่เบส มีจำนวนของแฮพโพลไทป์ที่แตกต่างกัน 25 แฮพโพลไทป์ โดยจำนวนของแฮพโพลไทป์ จาก WLO, TPL, HKK และ HHK มีจำนวน 13, 9, 9 และ 7 แฮพโพลไทป์ ตามลำดับ ความถี่ของแฮพโพลไทป์อยู่ระหว่าง 0.79% - 40.65% ค่าความหลากหลายของแฮพโพลไทป์และค่าความหลากหลายของนิวคลีโอไทด์ พบว่ามีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 0.811 และ 0.00314 ตามลำดับ ผลจากการวิเคราะห์ mtDNA haplotype network และแผนภูมิแสดงความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการ พบว่าประชากรนกยูงทางภาคเหนือและภาคตะวันตก ยังไม่แยกออกจากกันเป็นกลุ่มย่อยตามพื้นที่การกระจายตัว นอกจากนี้ในการวิเคราะห์ population genetic ยังพบว่าระหว่างประชากรทั้งสองกลุ่มมีความแตกต่างกันทางพันธุกรรมน้อยมาก (5.20%) และไม่มีความแตกต่างกันทางพันธุกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ประกอบกับค่า Fst ที่ได้โดยรวมมีค่าเข้าใกล้ศูนย์ แสดงให้เห็นว่าประชากรนกยูงเขียวในสภาพธรรมชาติของประเทศไทยยังไม่แยกออกจากกันเป็นกลุ่มประชากรย่อย (population subdivision) |
| URL Website | cuir.car.chula.ac.th |
