|
การดูดซับสารอินทรีย์ด้วยอะลูมินัมออกไซด์ในคอลัมน์ ที่ผ่านการปรับสภาพด้วยสารลดแรงตึงผิวชีวภาพที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์ |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Title | การดูดซับสารอินทรีย์ด้วยอะลูมินัมออกไซด์ในคอลัมน์ ที่ผ่านการปรับสภาพด้วยสารลดแรงตึงผิวชีวภาพที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์ |
| Creator | ปิ่นปินัทธ์ สุทธินนท์ |
| Contributor | สุธา ขาวเธียร |
| Publisher | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| Publication Year | 2556 |
| Keyword | การดูดซับทางเคมี, สารลดแรงตึงผิว, วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม, Chemisorption, Surface active agents, Environmental engineering |
| Abstract | การใช้วัสดุดูดซับเป็นตัวกลางในการดูดซับสารอินทรีย์เป็นวิธีการที่มีความแพร่หลายทั้งในงานอุตสาหกรรมและสิ่งแวดล้อม จึงได้มีการนำสารลดแรงตึงผิวมาเพิ่มประสิทธิภาพในการดูดซับบนพื้นผิวของวัสดุดูดซับ หนึ่งในชนิดของสารลดแรงตึงผิวที่น่าสนใจ คือ สารลดแรงตึงผิวชีวภาพ เนื่องจากสารลดแรงตึงผิวชีวภาพสามารถย่อยสลายได้ในธรรมชาติ ทำให้งานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาการดูดซับของสารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดและสารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์บนพื้นผิวตัวกลางอะลูมินัมออกไซด์ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการดูดซับสารอินทรีย์ โดยทำการศึกษาในระบบไหลแบบต่อเนื่องภายในคอลัมน์ดูดซับ พบว่า สารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดมีค่าความสามารถทั้งหมดในการดูดซับบนพื้นผิวอะลูมินัมออกไซด์ได้ดีกว่าสารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์ โดยปริมาณตัวกลางอะลูมินัมออกไซด์ที่ใช้ในการดูดซับสารลดแรงตึงผิวได้ดีอยู่ที่ 2.0 กรัม ต่อมาได้ทำวิเคราะห์ ความสามารถในการแอดโซลูบีไลเซชันของสารอินทรีย์ที่มีแรงไดโพล – ไดโพลแตกต่างกัน โดยทำการเปรียบเทียบกับสไตรีนกับฟีแนนทรีน พบว่า ความสามารถในการแอดโซลูบีไลเซชันของสไตรีนและฟีแนนทรีนมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อใช้สารลดแรงตึงผิวแรมโนลิพิดที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์ โดยฟีแนนทรีนมีความสามารถในการแอดโซลูบีไลเซชันได้ดีกว่า สไตรีน ซึ่งเป็นผลมาจากความชอบน้ำไม่ชอบน้ำของสารอินทรีย์ สุดท้ายได้ทดลองการสูญเสียสารลดแรงตึงผิว ทำให้ทราบว่าสารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิดที่ผสมโมเลกุลลิงเกอร์มีเสถียรภาพในการยึดเกาะบนตัวกลางอะลูมินัมออกไซด์ได้ดีกว่าสารลดแรงตึงผิวชีวภาพแรมโนลิพิด |
| URL Website | cuir.car.chula.ac.th |
