|
การเปลี่ยนแปลงของภูมิทัศน์วัฒนธรรมเมืองประวัติศาสตร์เพชรบุรี |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Title | การเปลี่ยนแปลงของภูมิทัศน์วัฒนธรรมเมืองประวัติศาสตร์เพชรบุรี |
| Creator | มทินา สุพรศิลป์ |
| Contributor | จามรี อาระยานิมิตสกุล, ฉมาวงศ์ สุริยจันทร์ |
| Publisher | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| Publication Year | 2556 |
| Keyword | เพชรบุรี -- ประวัติศาสตร์, การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ -- ไทย -- เพชรบุรี, การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม -- ไทย -- เพชรบุรี, การเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ -- ไทย -- เพชรบุรี, ภูมิทัศน์วัฒนธรรม -- ไทย -- เพชรบุรี, Phetburi -- History, Heritage tourism -- Thailand -- Phetburi, Heritage tourism -- Thailand -- Phetburi, Landscape changes -- Thailand -- Phetburi, Cultural landscapes -- Thailand -- Phetburi |
| Abstract | วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้ คือ เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงของภูมิทัศน์วัฒนธรรมเมืองประวัติศาสตร์เพชรบุรี โดยการศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่เป็นรูปธรรม ความเป็นมาและวิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของเมืองเพชรบุรี ซึ่งศึกษาจากข้อมูลเอกสารต่างๆ แผนที่ ภาพถ่าย การสำรวจ สังเกต และสัมภาษณ์ จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มาจัดทำเป็นแผนผังโดยแบ่งเป็น 5 ยุคสมัย ยุคที่ 1 สมัยทวารวดี - สุโขทัย ยุคที่ 2 สมัยอยุธยา ยุคที่ 3 สมัยรัชกาลที่ 1-3 ยุคที่ 4 สมัยรัชกาลที่ 4-7 ยุคที่ 5 สมัยปัจจุบัน และจำแนกองค์ประกอบของเมืองเป็น 5 องค์ประกอบ จากนั้นนำแผนผังของแต่ละองค์ประกอบมาซ้อนทับกัน เพื่อวิเคราะห์ การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ผลลัพธ์ที่ได้ คือ องค์ประกอบของภูมิทัศน์วัฒนธรรมเมืองประวัติศาสตร์เพชรบุรี เมืองเพชรบุรีเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานโดยยังปรากฏสถาปัตยกรรมตั้งแต่สมัยทวารวดีและเป็นที่ตั้งของพระราชวังถึง 2 แห่ง เนื่องจากตำแหน่งที่ตั้งเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำและมีระยะไม่ไกลจากเมืองหลวง เมืองเพชรบุรีจึงมีบทบาทหน้าที่สำคัญ เช่น การเป็นเมืองหน้าด่าน เมืองท่าค้าขายและสถานที่แปรพระราชฐานของพระมหากษัตริย์ โดยเมืองมีวิวัฒนาการมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ทำให้เมืองเพชรบุรีเป็นเมืองประวัติศาสตร์ที่ยังมีชีวิต องค์ประกอบและความเปลี่ยนแปลงของภูมิทัศน์วัฒนธรรมเมืองประวัติศาสตร์เพชรบุรี สามารถสรุปได้ 5 องค์ประกอบ ดังนี้ 1.โครงข่ายเมือง การสัญจรทางน้ำได้เปลี่ยนไปเป็นการสัญจรทางบก 2.สถาปัตยกรรมพบว่าโบราณสถานที่พบส่วนมากเป็นวัดโดยมีความหนาแน่นบริเวณตัวเมืองมากที่สุด และพบว่าแนวกำแพงเมืองแนวสุดท้ายคือ บริเวณถนนสูง จากการพบแนวของกำแพงเมือง ทำให้ทราบว่าทางรถไฟได้ ตัดผ่าแนว กำแพงเมือง และพื้นที่โบราณสถาน 3.ย่าน ได้แก่ ย่านพาณิชยกรรม ย่านช่างทอง ย่านการละคร ย่านปั้นหม้อตาล ย่านหลุมดิน และย่านนาหลวง 4.พื้นที่โล่งว่างสาธารณะ ได้แก่ พื้นที่ของวัด วัง สวนสาธารณะและถนนต่างๆ 5.องค์ประกอบธรรมชาติ โดยภูเขาได้สะท้อนถึงความเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ และแม่น้ำ ทำหน้าที่เป็นคลองคูเมือง และแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนี้ได้มีการเสนอแนะแนวทางในการอนุรักษ์ โดยการกำหนดขอบเขตพื้นที่อนุรักษ์ และใช้มาตรการในการควบคุม รวมทั้งตัวอย่างการอนุรักษ์และฟื้นฟูลำดับแรกใน 4 พื้นที่ ได้แก่ แนวกำแพงเมือง แนวถนนมะฮอกกานีทั้ง 4 สาย คลองวัดเกาะ และย่านถนนพาณิชเจริญ |
| URL Website | cuir.car.chula.ac.th |
