|
การค้ำประกันและจำนองภายใต้พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ฉบับที่ 20) พ.ศ. 2557 และ (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2558 กับความเป็นธรรม ของผู้ค้ำประกันและผู้จำนอง (Suretyship and Mortgage under the Civil and Commercial Code Amendment Act (No. 2 |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | จิรประภา มากลิ่น |
| Title | การค้ำประกันและจำนองภายใต้พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ฉบับที่ 20) พ.ศ. 2557 และ (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2558 กับความเป็นธรรม ของผู้ค้ำประกันและผู้จำนอง (Suretyship and Mortgage under the Civil and Commercial Code Amendment Act (No. 20) B.E. 2557 and (No. 21) B.E. 2558 and Fairness for Surety) |
| Publisher | คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร |
| Publication Year | 2563 |
| Journal Title | วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร |
| Journal Vol. | 13 |
| Journal No. | 1 |
| Page no. | 75-90 |
| Keyword | ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์, ความเป็นธรรม, ผู้ค้ำประกัน, ผู้จำนอง, Civil and Commercial Code, Fairness, Surety and Mortgagor |
| URL Website | https://www.tci-thaijo.org/index.php/lawnujournal/index |
| Website title | https://so04.tci-thaijo.org/index.php/lawnujournal/article/view/216528 |
| ISSN | 1906425X (Print), 24653829(Online) |
| Abstract | บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ฉบับที่ 20) พ.ศ. 2557 และ(ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2558 ซึ่งเป็นเรื่องของการค้ำประกันและจำนอง โดยการบัญญัติกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 20 บัญญัติขึ้นมานั้น เนื่องจากมีหลายฝ่ายที่ได้รับผลกระทบรวมทั้งผู้เกี่ยวข้องจากการแก้ไขกฎหมายดังกล่าวเห็นว่าผู้ค้ำประกันและผู้จำนองมิใช่ลูกหนี้ชั้นต้นแต่เป็นบคุคลที่ยอมตนเข้ามาผูกพันต่อเจ้าหน้าที่เพื่อชำระหนี้แทนลูกหนี้ เมื่อหนี้ถึงกำหนดชำระและลูกหนี้มิได้เข้ามาชำระหนี้นั้น ด้วยเหตุนี้ ทำให้กฎหมายแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับนี้ จึงมีเจตนารมณ์เพื่อให้การคุ้มครองสิทธิและให้ความเป็นธรรมแก่ผู้ค้ำประกันและผู้จำนอง ซึ่งเป็นลูกหนี้ชั้นที่สอง อย่างไรก็ตาม เมื่อมีการบัญญัติกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 20 ขึ้นมาหลายฝ่ายเห็นว่าควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายในเรื่องของผู้ค้ำประกันและผู้จำนองที่เป็นนิติบุคคลเพื่อให้นิติบุคคลสามารถเข้ามาผูกพันตนเพื่อรับผิดชำระหนี้แทนลูกหนี้อย่างลูกหนี้ร่วม รวมทั้ง สามารถทำข้อตกลงล่วงหน้ายินยอมให้มีการผ่อนเวลาให้ลูกหนี้ได้ จึงเป็นเหตุให้มีการบัญญัติกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 21 ขึ้นมาอีกหนึ่งฉบับ โดยมีเจตนารมณ์ให้เรื่องของการค้ำประกันและการจำนองมีความเหมาะสมต่อการประกอบธุรกิจในปัจจุบัน จากที่ผู้เขียนได้ทำการศึกษาและวิเคราะห์บทบัญญัติของกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมทั้งสองฉบับแล้ว มีความเห็นว่าบทบัญญัติของกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 20 ทำให้ผู้ค้ำประกันและผู้จำนองได้รับการคุ้มครองสิทธิและความเป็นธรรมมากขึ้นอย่างเพียงพอและบทบัญญัติของกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 21 ทำให้การค้ำประกันและการจำนองเอื้อประโยชน์ต่อการประกอบธุรกิจได้อย่างเหมาะสมพอสมควรThe purpose of this article is to study the impact of Civil and Commercial Code Amendment Act (No.20) B.E.2557 and (No.21) B.E.2558 regarding suretyship and mortgage. There have been a lot of comments stating that the surety and mortgagor are not the first debtor, but they only bind themselves to a creditor to satisfy and obligation in the event that the debtor fails to perform it. Therefore, the purpose of the Civil and Commercial Code Amendment Act (No.20) is to protect and give fair treatment to the surety and the mortgagor as secondary debtors rather than as first debtors. However, after having enacted Civil and Commercial Code Amendment Act (No.20), many comments called for revising the law again regarding justice persons as sureties and mortgagors to allow a juristic person acting as surety or mortgagor to bind itself to a creditor to satisfy an obligation as joint obligators, and to make future agreements with the creditor to allow an extension of time to the debtor. Therefore, Civil and Commercial Code Amendment Act (No.21) was issued in order to create the appropriate business atmosphere. The study shows that Civil and Commercial Code Amendment Act (No.20) creates enough and fair protection for surety and mortgagor, and Civil and Commercial Code Amendment Act (No.21) creates an appropriate business atmosphere regarding suretyship and mortgage. |
