ข้อพิจารณาเบื้องต้นของทฤษฎีความรับผิดภายใต้กฎหมายไทย กรณีความเสียหายจากการใช้เทคโนโลยีการดักจับและกักเก็บคาร์บอน Preliminary Analysis of Liability Theories under Thai Law for Damage Arising from Carbon Capture and Storage (CCS)
รหัสดีโอไอ
Creator สุชานัน หรรษอุดม
Title ข้อพิจารณาเบื้องต้นของทฤษฎีความรับผิดภายใต้กฎหมายไทย กรณีความเสียหายจากการใช้เทคโนโลยีการดักจับและกักเก็บคาร์บอน Preliminary Analysis of Liability Theories under Thai Law for Damage Arising from Carbon Capture and Storage (CCS)
Publisher คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
Publication Year 2561
Journal Title วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
Journal Vol. 11
Journal No. 2
Page no. 33-54
Keyword เทคโนโลยีการดักจับและกักเก็บคาร์บอน การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศคาร์บอนไดออกไซด์ ความรับผิด, Carbon Capture and Storage, CCS, Climate Change, Carbon Dioxide, Liability
URL Website https://www.tci-thaijo.org/index.php/lawnujournal/index
Website title https://www.tci-thaijo.org/index.php/lawnujournal/article/view/126318/117842
ISSN 1906425X (Print), 24653829(Online)
Abstract เทคโนโลยีการดักจับและกักเก็บคาร์บอน (Carbon Capture and Storage (CCS))เป็นเทคโนโลยีที่ช่วยในการลดคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศ ทั้งนี้ เนื่องจากในปัจจุบันโลกกำลังประสบกับปัญหาการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ จึงทำให้เทคโนโลยี CCSถูกยกขึ้นมาใช้ในหลายประเทศทั่วโลก ได้แก่ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศออสเตรเลีย เป็นต้น นอกจากนี้ ในบางประเทศยังมีการบัญญัติกฎหมายเฉพาะที่ใช้ในการควบคุมกระบวนการการใช้เทคโนโลยีดังกล่าว ได้แก่ กฎหมายของสหภาพยุโรปเกี่ยวกับเทคโนโลยีการดักจับและกักเก็บคาร์บอน (EU CCS Directive) เป็นต้น ดังนั้น จะเห็นได้ว่าเทคโนโลยีดังกล่าวอาจเข้ามามีบทบาทสำคัญในอนาคตและถูกนำมาใช้ในประเทศไทย อย่างไรก็ตาม แม้ว่าการใช้เทคโนโลยี CCS จะก่อให้เกิดประโยชน์ในการช่วยลดคาร์บอนไดออกไซด์ เทคโนโลยี CCS ก็อาจก่อให้เกิดความเสียหายขึ้นได้ ทั้งนี้ เนื่องจากในประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายเฉพาะที่บัญญัติเกี่ยวกับการใช้เทคโนโลยี CCS ดังนั้น บทความนี้จึงมีวัตถุประสงค์ในการพิจารณาทฤษฎีความรับผิดเบื้องต้นในประเทศไทยว่า หากมีการนำเทคโนโลยี CCS มาใช้ในประเทศไทยและเกิดความเสียหายขึ้น กฎหมายที่บังคับใช้อยู่ในปัจจุบันสามารถปรับใช้เพื่อพิจารณาความรับผิดจากความเสียหายที่เกิดขึ้นได้หรือไม่ โดยจากการพิจารณาแล้วพบว่า กฎหมายบางบทสามารถนำมาปรับใช้ได้ ได้แก่ มาตรา 420 ความรับผิดว่าด้วยละเมิด มาตรา 1337 ความรับผิดอันเกิดจากเหตุเดือดร้อนรำคาญ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และกฎหมายว่าด้วยสิ่งแวดล้อมเกี่ยวกับความเสียหายอันเกิดจากมลพิษ และกรณีก่อให้เกิดความเสียหายต่อทรัพยากรธรรมชาติตามมาตรา 96 และมาตรา 97 ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 ตามลำดับ และกฎหมายบางฉบับที่ไม่น่าจะนำมาปรับใช้ได้ ได้แก่มาตรา 437 ความเสียหายที่เกิดจากทรัพย์อันตราย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และพระราชบัญญัติวัตถุอันตราย พ.ศ.2535 เป็นต้น อย่างไรก็ตาม บทความนี้เป็นเพียงการตั้งประเด็นเพื่อวิเคราะห์ข้อกฎหมายในเบื้องต้นเพื่อรองรับการใช้เทคโนโลยีดังกล่าว ซึ่งเป็นเพียงความคิดเห็นของผู้เขียนเท่านั้น ในอนาคตอาจมีการตีความที่แตกต่างจากนี้ก็เป็นได้
มหาวิทยาลัยนเรศวร

บรรณานุกรม

EndNote

APA

Chicago

MLA

ดิจิตอลไฟล์

Digital File
DOI Smart-Search
สวัสดีค่ะ ยินดีให้บริการสอบถาม และสืบค้นข้อมูลตัวระบุวัตถุดิจิทัล (ดีโอไอ) สำนักการวิจัยแห่งชาติ (วช.) ค่ะ