|
ความหลากชนิดของมดบริเวณป่าไผ่ในอุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ จังหวัดกาญจนบุรี |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | จิราพร โพธิ์งาม |
| Title | ความหลากชนิดของมดบริเวณป่าไผ่ในอุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ จังหวัดกาญจนบุรี |
| Contributor | ปิยะพร พิทักษ์ตันสกุล, ฐิติ โสมภีร์ |
| Publisher | มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี |
| Publication Year | 2558 |
| Journal Title | วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี |
| Journal Vol. | 4 |
| Journal No. | 1 |
| Page no. | 82 |
| Keyword | มด ความหลากชนิด, ป่าไผ่, อุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ |
| URL Website | http://www.kru.ac.th/journal/ |
| Website title | วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี |
| ISSN | 2286-7598 |
| Abstract | การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหลากชนิดของมดในบริเวณป่าไผ่ชนิดต่างๆ ในเขตอุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ จังหวัดกาญจนบุรี และชนิดของมดที่เหมาะสมสำหรับเป็นตัวบ่งชี้ทางชีวภาพของระบบนิเวศป่าไผ่ โดยใช้วิธีการเก็บตัวอย่าง 4 วิธี คือ 1) การใช้กับดักน้ำหวาน 2) การจับด้วยมือ 3) เก็บมดที่อาศัยอยู่ในดิน 4) เก็บมดที่อาศัยในซากวัตถุ โดยเก็บให้ครอบคลุมทุกฤดูกาล ด้วยการวางแนวสำรวจยาว 90 เมตร ในป่าไผ่ 4 ชนิด คือ 1) ป่าไผ่ผาก 2) ป่าไผ่นวล 3) ป่าไผ่หนาม และ 4) ป่าไผ่รวก ทำการเก็บข้อมูลความหลากชนิดของมด เพื่อนำไปวิเคราะห์ความชุกชุม ความสามารถในการแพร่กระจายของมดในแต่ละชนิดป่า ผลการศึกษา พบมดทั้งสิ้น 11 วงศ์ย่อย 51 สกุล 133 ชนิด โดยพบว่ามดในวงศ์ย่อย Myrmicinae มีจำนวนชนิดมากที่สุด พบ 58 ชนิด (ร้อยละ 43.61) รองลงมาคือวงศ์ย่อย Formicidae และ Ponerinae พบ 31 และ 22 ชนิด (ร้อยละ 23.31 และ 16.54) ตามลำดับ ความหลากชนิดของป่าไผ่แต่ละชนิด พบว่าป่าไผ่ผากมีจำนวนมดมากที่สุด 76 ชนิด (ร้อยละ 57.14) รองลงมาคือ ป่าไผ่นวล พบมด 60 ชนิด และป่าไผ่รวกกับป่าไผ่หนามพบมด 52 ชนิดเท่ากัน (ร้อยละ 45.11 และ 39.10 ตามลำดับ) ความชุกชุมของมด พบว่ามดส่วนใหญ่อยู่ในระดับความชุกชุมน้อยคิดเป็นร้อยละ 81.20 ของมดที่พบทั้งหมดในป่าไผ่ทั้ง 4 ชนิด รองลงมาเป็นมดที่พบได้ระดับความชุกชุมปานกลางคิดเป็นร้อยละ 14.29 และระดับความชุกชุมมากที่สุดคิดเป็นร้อยละ 4.51 ซึ่งพบมดในกลุ่มนี้จำนวน 6 ชนิด ได้แก่ มดคันร่องโค้ง Pheidole plagiaria (Smith, 1860) มดริ้วทุ่ง Tetramorium kheperra (Bolton, 1976) และมดหนามคู่ดำ Diacamma vagens (Smith, 1860) มีค่าความชุกชุมมากที่สุด (ร้อยละ 100) รองลงมาคือมดฮี้ดำ Crematogaster coriaria (Mayr, 1872) มดเสี้ยนขอน Hypoponera sp. 1 of WJT และมดไอ้ชื่น Odontoponera denticulata (Smith, 1858) (ร้อยละ 75) ความสามารถในการแพร่กระจายของมด พบว่ามดมีการแพร่กระจายในระดับแคบมีค่ามากที่สุดคิดเป็นร้อยละ 51.13 รองลงมาระดับความสามารถในการแพร่กระจายระดับปานกลาง และระดับกว้างคิดเป็นร้อยละ 39.85 และ 9.02 ตามลำดับ และมีจำนวนชนิดมดที่จำเพาะต่อพื้นที่ 68 ชนิด ที่เหมาะสมสำหรับเป็นตัวบ่งชี้ทางชีวภาพของระบบนิเวศ ป่าไผ่ โดยในไผ่ผากพบมดมากที่สุด 24 ชนิด (ร้อยละ 35.29) รองลงมาคือไผ่รวก ไผ่หนาม และไผ่นวลพบมด 17, 15 และ 12 ชนิด (ร้อยละ 25.00, 22.06 และ 17.65) ตามลำดับ |
