|
การศึกษาโครงสร้างความร่วมมือในการจัดการก่อนการเป็นเมืองมรดกโลกกรณีศึกษา เชียงใหม่ ประเทศไทย |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | ปิยเดช อัครโพธิวงศ์ |
| Title | การศึกษาโครงสร้างความร่วมมือในการจัดการก่อนการเป็นเมืองมรดกโลกกรณีศึกษา เชียงใหม่ ประเทศไทย |
| Publisher | Thammasat University |
| Publication Year | 2562 |
| Journal Title | Journal of Architectural/Planning Research and Studies |
| Journal Vol. | 16 |
| Journal No. | 1 |
| Page no. | 125-138 |
| Keyword | แนวคิดการอนุรักษ์มรดกมีชีวิต, การอนุรักษ์, การวิเคราะห์โครงข่ายทางสังคม, มรดกโลก, เชียงใหม่ |
| URL Website | https://www.tci-thaijo.org/index.php/jars/index |
| Website title | ThaiJO |
| ISSN | 1905-2022 |
| Abstract | การศึกษาโครงสร้างความร่วมมือในการจัดการเพื่อเป็นมรดกโลกของเชียงใหม่มีความสำคัญเป็นอย่างมากเนื่องจากผลการศึกษาจะช่วยในการวางแผนการจัดการที่ถูกต้องและเหมาะสมกับลักษณะของเมืองเชียงใหม่เอง อย่างไรก็ตามการวางแผนการจัดการมีการใช้กระบวนการความร่วมมือของกลุ่มผู้มีส่วนได้เสียมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของขั้นตอนซึ่งทำให้เกิดความซับซ้อนในการวิเคราะห์ว่าแนวโน้มแผนการจัดการดังกล่าวจะเหมาะสมกับเมืองเชียงใหม่หรือไม่งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาโครงสร้างความร่วมมือในการจัดการเพื่อเป็นมรดกโลกของเมืองเชียงใหม่ โดยใช้กรอบความคิดเรื่องการวิเคราะห์โครงข่าย (social network analysis) ซึ่งด้วยแนวคิดดังกล่าวทำให้สามารถวิเคราะห์แนวทางการจัดการออกมาอย่างเป็นรูปธรรมได้และช่วยลดทอนความซับซ้อนในการทำความเข้าใจ ผลการศึกษาพบว่ากลุ่มความร่วมมือที่เข้าร่วมในโครงข่ายการจัดการเพื่อเป็นมรดกโลกของเมืองเชียงใหม่มีความพร้อมทั้งทางด้านความหลากหลายองค์กรที่เข้าร่วมและทรัพยากรของเมืองที่มี แต่มีแนวโน้มว่าภายในกระบวนการความร่วมมือ หน่วยงานที่มีความสามารถในการชี้นำการตัดสินใจของกระบวนการความร่วมมือ มีความเป็นไปได้ที่จะมองถึงความพยายามที่จะรักษากลุ่มชุมชนในพื้นที่ให้อยู่ร่วมกับโบราณสถานซึ่งเป็นแนวคิดในการอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรมมีชีวิต (living heritageapproach) ที่ใช้ในปัจจุบัน แต่ในความเป็นจริงกายภาพของเมืองเชียงใหม่เปลี่ยนแปลงค่อนข้างมาก การใช้วิธีอนุรักษ์แบบมาตรฐานที่เข้าดูแลกายภาพก่อนซึ่งอาจใช้หน่วยงานของรัฐที่มีผู้เชี่ยวชาญด้านการอนุรักษ์กายภาพโดยตรงน่าจะเหมาะสมกว่ากับสภาพเมืองในปัจจุบัน จากนั้นเมื่อกายภาพมีการประเมินว่ามีการอนุรักษ์ในสภาพที่เหมาะสมแล้วแนวคิดการอนุรักษ์แบบมรดกวัฒนธรรมแบบมีชีวิตค่อยนำมาใช้มีความเป็นไปได้มากกว่าที่จะทำให้สามารถอนุรักษ์ทั้งกายภาพและชุมชนเอาไว้ได้สำเร็จ |
