|
อากาศยานไร้คนขับตามกฎหมายการเดินอากาศ |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | ประกายเพชร ธีระพัฒน์สกุล |
| Title | อากาศยานไร้คนขับตามกฎหมายการเดินอากาศ |
| Publisher | Mae Fah Luang University |
| Publication Year | 2560 |
| Journal Title | MFU Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences |
| Journal Vol. | 6 |
| Journal No. | 1 |
| Page no. | 221 |
| Keyword | อากาศยานไร้คนขับ / การเดินอากาศ |
| ISSN | 24654213 |
| Abstract | บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงอากาศยานไร้คนขับตามกฎหมายการเดินอากาศ โดยศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมาย ของประเทศสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และสิงคโปร์จากการศึกษาพบว่า องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ ได้บัญญัติอนุสัญญาชิคาโก ค.ศ.1944 เกี่ยวกับกฎเกณฑ์เกี่ยวกับอากาศยานไร้คนขับ เพียง ข้อเดียว คือ ข้อ 8 ได้กำหนด ห้ามอากาศยานไร้คนขับทำการบินเหนืออาณาเขตรัฐ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตพิเศษ และประเทศสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร สิงคโปร์ ต่างมีกฎเกณฑ์ สำหรับอากาศยานไร้คนขับเป็นการเฉพาะ บทบัญญัตินี้ให้นิยามอากาศยานไร้คนขับ, การแบ่งประเภท, การจดทะเบียน, ใบสำคัญสมควรเดินอากาศ, การปฏิบัติการบิน และอุบัติเหตุและการสอบสวนอุบัติเหตุของอากาศยานไร้คนขับ ไว้เป็นการเฉพาะ เพื่อจัดการระบบอากาศยานไร้คนขับให้ปฏิบัติการบินได้อย่างเหมาะสม และไม่เกิดความเสียหายหรือละเมิดสิทธิมนุษยชนรวมทั้งมีการสอบสวนอุบัติเหตุเพื่อสร้างมาตรการลดอุบัติเหตุอันเกิดจากอากาศยานไร้คนขับ ในประเทศไทยมีบทบัญญัติตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ.2497 เพียงมาตราเดียวซึ่งอนุวัติมาจากข้อ 8 อนุสัญญาชิคาโก ค.ศ.1944 และมีข้อบังคับของคณะกรรมการการบิน พลเรือน ฉบับที่ 94 ว่าด้วยการจราจรทางอากาศ ประกาศกระทรวงคมนาคม เรื่องหลักเกณฑ์ การขออนุญาตและเงื่อนไขในการบังคับหรือปล่อยอากาศยานซึ่งไม่มีนักบิน ประเภทอากาศยานซึ่งควบคุมการบินจากภายนอก พ.ศ.2558 เท่านั้น แม้จะมีการบัญญัติเกี่ยวกับอากาศยานไร้คนขับไว้เป็นการเฉพาะ แต่ยังกฎเกณฑ์ดังกล่าวนั้นยังไม่มีความชัดเจนและไม่มีครอบคลุม จึงทำให้เกิดปัญหาในการตีความกฎหมาย และปัญหาในการควบคุมการปฏิบัติการบินของอากาศยานไร้คนขับ ดังนั้นจึงควรมีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ.2497 ให้มีความชัดเจนและเหมาะสมมากยิ่งขึ้น |
