|
ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการชำระหนี้อย่างอื่นแทนหนี้เงิน: ศึกษาเฉพาะกรณีการชำระหนี้ด้วยกระทำการหรืองดเว้นกระทำการ |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | ภวินท์ ธนากรยิ่งยงค์ |
| Title | ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการชำระหนี้อย่างอื่นแทนหนี้เงิน: ศึกษาเฉพาะกรณีการชำระหนี้ด้วยกระทำการหรืองดเว้นกระทำการ |
| Publisher | Mae Fah Luang University |
| Publication Year | 2558 |
| Journal Title | MFU Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences |
| Journal Vol. | 4 |
| Journal No. | 2 |
| Page no. | 118 |
| Keyword | การชำระหนี้อย่างอื่น,กระทำการ,งดเว้นกระทำการ |
| ISSN | 24654213 |
| Abstract | บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาถึงแนวคิด ทฤษฎี หลักการ และประวัติศาสตร์ของกฎหมายหนี้เฉพาะเรื่องการชำระหนี้อย่างอื่น (2) วิเคราะห์สภาพปัญหาและแนวทางแก้ปัญหาของการชำระหนี้อย่างอื่นแทนหนี้เงินด้วยกระทำการและงดเว้นการกระทำการวิธีการดำเนินการวิจัย บทความนี้ใช้วิธีวิจัยเอกสาร (Documentary research) โดยศึกษาจากตัวบทกฎหมาย เอกสาร บทความ คำพิพากษาศาลฎีกา รายงานการประชุมสื่อสิ่งพิมพ์ต่างๆ รวมถึงข้อมูลทางอินเตอร์เน็ตของเว็บไซต์ของที่เกี่ยวข้องทั้งในและต่างประเทศผลการวิจัยพบว่า การชำระหนี้อย่างอื่นแทนหนี้เงินด้วยกระทำการหรืองดเว้นกระทำการนั้น ยังไม่มีกฎหมายรองรับที่ชัดเจน ส่งผลให้เจ้าหนี้นำช่องว่างทางกฎหมายนี้ไปเอารัดเอาเปรียบลูกหนี้ได้ เนื่องจากสภาพทางเศรษฐกิจที่เป็นทุนนิยม มีความเลื่อมล้ำทางสังคมมาก ทำให้ลูกหนี้ไม่มีทางเลือกในการต่อรองกับเจ้าหนี้มากนัก จึงต้องมีการตีความกฎหมายในมาตรา 321 และมาตรา 322 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ให้กว้างมากขึ้น โดยให้มีการตีความเกี่ยวกับการระงับสิ้นไปของหนี้เดิมเมื่อได้มีการชำระหนี้ด้วยกระทำการหรืองดเว้นกระทำการแล้ว มิได้หมายความว่าให้หนี้เดิมระงับสิ้นไปทันทีที่มีการตกลงกันว่าจะชำระหนี้ด้วยอย่างอื่นแทนหนี้เงินการชำระหนี้อย่างอื่นแทนหนี้เงินด้วยกระทำการหรืองดเว้นกระทำการในหลายครั้งที่เจ้าหนี้อาจนำอำนาจของตนที่มีเหนือกว่าเสนอข้อตกลงในการชำระหนี้ที่ทำให้ลูกหนี้เกิดความเสียเปรียบอย่างมาก โดยลูกหนี้ไม่กล้าโต้แย้งเพราะเกรงว่าจะถูกฟ้องร้องคดี ดังนั้นจึงควรมีการนำบทบัญญัติกฎหมายอื่นมาบังคับใช้ได้โดยอนุโลม คือ มาตรา 14 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 และพระราชบัญญัติข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ.2540 เพื่อให้อำนาจแก่ผู้พิพากษาในการใช้ดุลยพินิจมากขึ้นในการตัดสินคดี จึงจะเกิดความเป็นธรรมแก่คู่กรณี |
