|
กระบวนการออกแบบองค์ประกอบการเคลื่อนไหวร่างกาย กรณีศึกษา การแสดงชุด “ร่างลวง”: การออกแบบการเคลื่อนไหวร่างกายจากแนวคิดกล้องสลับลาย |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | ธนะพัฒน์ พัฒน์กุลพิศาล |
| Title | กระบวนการออกแบบองค์ประกอบการเคลื่อนไหวร่างกาย กรณีศึกษา การแสดงชุด “ร่างลวง”: การออกแบบการเคลื่อนไหวร่างกายจากแนวคิดกล้องสลับลาย |
| Publisher | คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา |
| Publication Year | 2564 |
| Journal Title | วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา |
| Journal Vol. | 15 |
| Journal No. | 2 |
| Page no. | 197-226 |
| Keyword | ร่างลวง, การเคลื่อนไหวร่างกาย, กล้องสลับลาย, Illusion, Body Movement, Kaleidoscope |
| URL Website | http://huso.bsru.ac.th/husocjournal/ |
| Website title | วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา |
| ISSN | 2673 - 0073 |
| Abstract | บทความวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัย “ร่างลวง”: การออกแบบการเคลื่อนไหวร่างกายจากแนวคิดกล้องสลับลาย โดยบทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ ในการทดลององค์ประกอบ 8 ประการ เพื่อออกแบบการเคลื่อนไหวร่างกายจากแนวคิดกล้องสลับลาย งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยตามกระบวนการมาตรฐานงานวิจัยสร้างสรรค์ (Creative Research) ตั้งแต่กำหนดแนวคิดวิธีการดำเนินงาน, ออกแบบร่างจากการวิเคราะห์เอกสารและสื่อ, พัฒนางานจากการทดลองรวมทั้งสิ้น 3 ครั้ง ผ่านองค์ประกอบการแสดง 8 ประการ, การประกอบสร้าง, เก็บข้อมูลรายละเอียด, นำเสนอผลงานการแสดง, สรุปผล ประเมินผล จัดทำรูปเล่มและเผยแพร่งานวิจัยตามลำดับ ผลการวิจัยพบว่า 1. การเคลื่อนไหวร่างกายรวมถึงทิศทางของนักแสดงเกิดจากคำสำคัญ ได้แก่ Line, Shapes, Balance, Symmetric, Reflection ที่ได้จากการทดลองผ่านกล้อง เว็บแคม แม็ก (Webcam Max) 2. ธงสีขาวผืนใหญ่กับที่บังแดด (Anti-Sun) นอกจากมีหน้าที่สร้างความน่าสนใจให้กับการแสดงยังสามารถประยุกต์เป็นจอรับภาพจากโปรเจคเตอร์ (Projector)ได้อีกด้วย 3. เรื่องราวการแสดงแบ่งเป็น 3 ช่วง Illusion, Dimension, Back To Begin, ตามความรู้สึก 3 สภาวะที่ถูกกระตุ้นจากการมองเห็นภาพ (Visual Stimuli) ร่างกายของผู้วิจัยเองผ่านกล้องเว็บแคม แม็ก (Webcam Max) 4. นักแสดงถูก Try Out เพื่อค้นหาตัวแสดงเดี่ยวไม่จำกัดเพศและอายุ ผู้ซึ่งตอบสนองต่อเพลงที่ได้ยินด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายและยังสามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกตามโครงสร้างเรื่องราวการแสดง ใช้อุปกรณ์ได้คล่องแคล่ว เคลื่อนไหวร่างกายได้ดีแม้ไม่ใช่นักเต้นรำหรือที่นักออกแบบลีลาในยุคหลังสมัยใหม่ (Postmodern) เรียกว่า “Untrained Dancer” 5. ดนตรีประกอบการแสดงใช้เพลงยุคหลังสมัยใหม่ (Postmodern) ของศิลปินนามว่า Philip Glass ที่มีลักษณ์ของเสียงกลมกลืน (Harmony) และขัดแย้ง(Contradict) ในเวลาเดียวกัน ดนตรีไม่ได้กำกับจังหวะแต่ทำหน้าที่โอบอุ้มบรรยากาศของการแสดงไว้ 6.เครื่องแต่งกายสีเข้ม ดำ เงิน สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวร่างกายไม่กลืนไปกับแสงโปรเจคเตอร์ (Projector) รูปแบบของเครื่องแต่งกายเรียบง่าย (Simplicity) เน้นท่อนล่างกว้างสามารถเคลื่อนไหวได้สะดวก 7.พื้นที่การแสดงเป็นเวทีแบบโพรซีเนียม (Proscenium Arch) ส่งเสริมการแสดงทั้งในด้านองค์ประกอบการแสดง และสมาธิของผู้ชม 8. แสงหลักมาจากแสงของเครื่องฉายโปรเจคเตอร์ (Projector) แต่ในช่วงสุดท้ายของการแสดงแบ่งน้ำหนักของแสงเป็น 80% จากโปรเจคเตอร์ (Projector) 20% เป็นแสงมาตรฐานจากโคมไฟด้านข้างเวที (Side Lights) ใกล้ Down Stage เพื่อไม่ให้รบกวนแหล่งกำเนิดแสงซึ่งกันและกัน อภิปรายผลการวิจัย การทดลองเชิงปริมาณอาจไม่ใช่คำตอบของการวิจัยสร้างสรรค์ (Creative Research) ก็เป็นได้เพราะวิจัยฉบับนี้ มีการทดลอง 3 ครั้งเท่านั้นสันนิษฐานว่าเกิดจากการวางวัตถุประสงค์ที่ตรงประเด็นและการตั้งหมุดหมายของการทดลองในแต่ละครั้งที่ชัดเจน อีกประเด็นหนึ่งการแสดงในปัจจุบันควรมีการออกแบบให้มีความคล่องตัวในการนำไปจัดแสดงโดยมีการควบรวมองค์ประกอบบางอย่างเข้าด้วยกันแต่ยังคงไว้ซึ่งบทบาทความสำคัญและหน้าที่ขององค์ประกอบการแสดงทั้ง 8 ประการ |
