|
แนวทางการพัฒนาพื้นที่รอบสถานีขนส่งมวลชน กรณีศึกษาสถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) |
|---|---|
| รหัสดีโอไอ | |
| Creator | อติญา วงษ์วาท |
| Title | แนวทางการพัฒนาพื้นที่รอบสถานีขนส่งมวลชน กรณีศึกษาสถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) |
| Contributor | ถิรภาพ ฟักทอง, พิจิตรา ประภัสสรมนู, ปิยะวงศ์ ปัญจะเทวคุปต์, กระจ่างศรี ศรีกระจ่าง ผสมทรัพย์, จีรายุ ขอเชิญกลาง |
| Publisher | คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| Publication Year | 2565 |
| Journal Title | วารสาร สิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างวินิจฉัย (Built Environment Inquiry BEI) |
| Journal Vol. | 21 |
| Journal No. | 1 |
| Page no. | 135-149 |
| Keyword | การพัฒนาพื้นที่รอบสถานีขนส่งมวลชน, สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง), การใช้งานพื้นที่, มรดกรถไฟ |
| URL Website | https://www.tci-thaijo.org/index.php/arch-kku |
| Website title | Built Environment Inquiry Journal Faculty of Architecture Khon Kaen University, Thailand |
| ISSN | 2651-1185 |
| Abstract | บทความวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการพัฒนาพื้นที่รอบสถานีขนส่งมวลชน กรณีศึกษาสถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) โดยใช้วิธีการเก็บข้อมูลจากการศึกษาเอกสาร งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และการสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้มีส่วนได้เสีย ตามแนวคิดการพัฒนาพื้นที่บริเวณรอบสถานีขนส่งมวลชน (Transit-Oriented Development: TOD) กรณีศึกษาสถานีรถไฟ 9 แห่ง จาก 6 ประเทศ ผลการศึกษา พบว่า กรณีศึกษาสถานีรถไฟในต่างประเทศ แบ่งพื้นที่เป็น 5 กลุ่มได้แก่ พื้นที่สาธารณะ พื้นที่สำหรับทำงาน พื้นที่การค้าปลีก พื้นที่สำหรับที่อยู่อาศัย และพื้นที่สีเขียว อนึ่งแนวทางการพัฒนาพื้นที่เก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก การร่วมจัดกิจกรรมสื่อสารสาธารณะ และการร่วมจัดเวทีสาธารณะ สามารถระบุรูปแบบการจัดสรรพื้นที่ออกเป็น 8 ประเภท คือศูนย์การค้า พื้นที่กิจกรรมสร้างสรรค์ โครงการมิกซ์ยูส พิพิธภัณฑ์ การขนส่งต่อเนื่องหลายรูปแบบ ย่านสร้างสรรค์ สวนสร้างสรรค์ โรงแรมและที่พัก มีความใกล้เคียงกับกรณีศึกษาในต่างประเทศ อีกทั้งยังพบว่าแนวการพัฒนาพื้นที่สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) ควรจะมีความเชื่อมโยงกันใน 8 มิติได้แก่ มิติที่ 1 ควรสร้างทางเท้าเชื่อมต่อพื้นที่ภายในและภายนอกสถานี มิติที่ 2 เตรียมพื้นที่จอดจักรยานและเส้นทางจักรยาน มิติที่ 3 สร้างการเชื่อมต่อระหว่างย่านใกล้เคียง พัฒนาพื้นที่เป็นศูนย์กลางการเชื่อมต่อของนักท่องเที่ยวและศูนย์กลางการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ มิติที่ 4 ทำให้สถานีกลายเป็นจุดเชื่อมโยง ในลักษณะใยแมงมุม เข้าถึงได้สะดวกจากทุกพื้นที่ มิติที่ 5 จัดสรรพื้นที่เป็นแหล่งการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับกลุ่มคนที่หลากหลาย มิติที่ 6 กระตุ้นให้เกิดความภาคภูมิใจแก่คนในชุมชนและคนกรุงเทพฯ พัฒนาให้กลายเป็นย่านสร้างสรรค์ และเกิดธุรกิจเชิงวัฒนธรรม มิติที่ 7 ผลักดันให้เกิดพื้นที่สีเขียวของกรุงเทพฯ และมิติที่ 8 ลดพื้นที่ถนนสำหรับการใช้รถยนต์และพื้นที่จอดรถ นอกจากนี้ สิ่งที่มีคุณค่าสำคัญที่สุดในพื้นที่ที่ต้องอนุรักษ์ควบคู่ไปการการพัฒนาประกอบด้วย 1) ประวัติศาสตร์ 2) ความงามทางสถาปัตยกรรม 3) การขนส่งสาธารณะ 4) พื้นที่สาธารณะ และ 5) จิตใจ |
