<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<xml><bibliography><APA>อรอนงค์ จิตรกฤษฎากุล. (2561) โครงการประเมินความปลอดภัยในการขับขี่รถยนต์ของผู้ป่วยโรคพาร์กินสันที่ขับรถยนต์ได้เปรียบเทียบกับอาสาสมัครปกติที่ขับรถยนต์ได้โดยประเมินจากผลจากการขับขี่จริงที่ติดตามโดยใช้อุปกรณ์อัจฉริยะสาหรับติดในรถยนต์และการใช้เครื่องมือวัดอัตราการตอบสนองแบบ 3 มิติ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย:ม.ป.ท.</APA><Chicago>อรอนงค์ จิตรกฤษฎากุล. 2561. โครงการประเมินความปลอดภัยในการขับขี่รถยนต์ของผู้ป่วยโรคพาร์กินสันที่ขับรถยนต์ได้เปรียบเทียบกับอาสาสมัครปกติที่ขับรถยนต์ได้โดยประเมินจากผลจากการขับขี่จริงที่ติดตามโดยใช้อุปกรณ์อัจฉริยะสาหรับติดในรถยนต์และการใช้เครื่องมือวัดอัตราการตอบสนองแบบ 3 มิติ. ม.ป.ท.:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย;</Chicago><MLA>อรอนงค์ จิตรกฤษฎากุล.  โครงการประเมินความปลอดภัยในการขับขี่รถยนต์ของผู้ป่วยโรคพาร์กินสันที่ขับรถยนต์ได้เปรียบเทียบกับอาสาสมัครปกติที่ขับรถยนต์ได้โดยประเมินจากผลจากการขับขี่จริงที่ติดตามโดยใช้อุปกรณ์อัจฉริยะสาหรับติดในรถยนต์และการใช้เครื่องมือวัดอัตราการตอบสนองแบบ 3 มิติ.  ม.ป.ท.:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2561. Print.</MLA></bibliography></xml>
